<!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.0 Transitional//EN">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml" >
	<head>
		<title></title>
		<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=iso-8859-2">
		<meta name="vs_targetSchema" content="http://schemas.microsoft.com/intellisense/ie5">
		<LINK href="../main.css" type="text/css" rel="stylesheet">
	</head>
<body>
    <strong>WYŻSZA SZKOŁA ZARZĄDZANIA I MARKETINGU</strong>
    <br />
    <strong>W SOCHACZEWIE</strong>
    <br />
    <strong>Wydział Zarządzania i Marketingu</strong>
    <br />
    <strong>Łukasz Kuciński</strong>
    <br />
    <strong>Numer albumu 2816</strong>
    <br />
    <br />
    <strong>Erasmusi Dwa, czyli krótka i pobieżna opowieść o urokach studiowania w Schmalkladen
        Fachhochschule.</strong>
    <br />
    <strong>Suplement do Pracy Licencjackiej</strong>
    <br />
    <strong>Łukasza Kucińskiego</strong>
    <br />
    <strong>Sochaczew 2008</strong>
    <br />
    <br />
    <strong>
        <br />
        Prolog.</strong>
    <br />
    <br />
    Na początku pragnę zaznaczyć, że sam dla siebie jestem Promotorem mojego własnego
    Suplementu do Licencjata traktującego o schmalkaldeńskich sprawach. A żeby było
    ciekawiej Suplementowi na imię: „Erasmusi Dwa”. Po pierwsze stanowi on więc uzupełnienie
    relacji z wyjazdu w ramach Programu Erasmus, która za moją sprawką została umieszczona
    na uczelnianym Forum w Necie. Po drugie zaś, i przede wszystkim stanowi on naturalną
    kontynuację mojej Pracy Licencjackiej pod kierunkiem prof. J. Krupy.
    <br />
    Właściwie siedzę tu nad białą kartką. Zupełnie białą. Początek zawsze wygląda tak
    samo. Masz przed sobą Tabula Rasę a Twoim zadaniem jest na niej rzeźbić. Reguła
    brzmi zawsze tak samo: „Wszystko zależy od Ciebie. Możesz oddać się pikantnym szczegółom,
    lub pozostać na ogólnikach. To Twoja &gt;&gt;broszka&lt;&lt;. Przypomnij sobie znów
    napis wyryty na Aurynie: Czyń to, czego pragniesz”.
    <br />
    Ogarniam teraz myślami wszystkich ludzi z którymi miałem zaszczyt dzielić część
    drogi mego życia w Schmalkalden przez rok. Plan był zresztą bardzo prosty do samego
    początku: jadę za granicę na dwa semestry, zostaję na niemieckiej ziemi jeden pełny
    rok akademicki, zdobywam komplet punktów, a potem wracam do kraju, bronię Licencjata
    i zaczynam studia magisterskie.
    <br />
    Wszystkich zainteresowanych moim Suplementem muszę wyjaśnić obsuwę w terminie publikacji.
    Musiał minąć pewien czas; musiałem napisać kilkaset maili; dokończyć pracę dyplomową
    i pobawić się trochę Internetem w Polsce (kradzione pliki), by na powrót przyzwyczaić
    się do polskiej klawiatury. Niemiecka wygląda trochę inaczej. Robiło to naprawdę
    duży problem na początku, ponieważ nie mogłem przestawić „Zet`a” z „Yk`iem”, a potem
    pisałem nie patrząc zbytnio na klawiaturę, bo jestem osobą, która na kompie pisze
    dość dużo i ma w głowie zakodowane gdzie jaki klawisz leży. Jednak by przyzwyczaić
    się na nowo potrzebowałem trochę czasu.
    <br />
    A więc jedziemy od początku.
    <br />
    No właśnie tylko gdzie tu w tym chaosie początek? Od czego zacząć moją relację?
    Od jakiego wydarzenia? Czy było jakieś kluczowe wydarzenie podczas wyjazdu? Były
    ich tysiące! Wzrokiem trudno wszystko ogarnąć. Z każdą sekundą i każdym krokiem
    można się było uczyć czegoś nowego.
    <br />
    Może najlepiej będzie zacząć od końca. Bo pierwszą rzeczą jaką zrobiłem po powrocie
    do kraju była impreza z polskimi Przyjaciółmi. Spotkaliśmy się razem, wypiliśmy
    kilka piw, a potem Król Pakietu nie kazał didżejowi długo czekać za konsoletą na
    pierwszy taniec. Miałem też okazję aby spojrzeć wszystkim znajomym prosto w oczy.
    To ważne. Łukasza Kucińskiego od zawsze obrazowały słowa: „obserwuję od kamienia
    strony”, albo „obserwuję spod otwartych powiek”. Ale teraz do tych wszystkich określeń
    należałoby dodać: „obserwuję będąc w akcji, w działaniu”, „jestem eksperymentatorem,
    robię doświadczenia, dobrze gram”. Ot, po prostu wtapiam się w tło i obserwuję wszystko.
    Notuję w świadomości. To ważne rozpoznawać. Mowa ciała, ruch rąk, oczy – zwierciadło
    duszy i coś czego się Szanowny Czytelniku nie spodziewasz. Czyżbym zrobił obrót
    o 360 stopni za granicami kraju ojczystego? Tak! Ponieważ uważam, że jeżeli tylko
    istnieje jakiś stereotyp, to należy zrobić wszystko, aby go złamać. Aby wbić go
    w ziemię, uprzednio pozbawiwszy głowy. Ot tak, dla zabawy. Ja zawsze lubowałem się
    w zabijaniu monotonii. Zawsze dziwiło mnie, że wiele ludzi wybiera drogę na skróty
    i korzysta z podstawionego przez pokolenia szablonu. Czyżbym się mylił? (To retoryczne
    pytanie Szanowni Czytelnicy, nie musicie odpowiadać). A potem w kraju była druga
    impreza i trzecia. Aż wreszcie wylądowałem na Weselu i Poprawinach, mając okazję
    przetańczyć dwie noce.
    <br />
    Cóż napisać więcej we wstępie? Cóż zawrzeć między wierszami? Jestem facetem. Jestem
    prostolinijny. Po prostu typowy: „od”-„do”. Gray o tym pisał w swoich bestsellerach
    o Wenusjankach i Marsjanach. Nie mogę sobie tu pozwolić na dwuznaczność. Ale uwielbiać
    będę pasjami mieszać style w moim własnym niepowtarzalnym, który nasz Szanowny Rektor
    nazywa: „Lekkim piórem” (zresztą nie tylko On). Mogę Wam pisać z bluzgami, ale mogę
    również i bez. Mam w tym pełną swobodę. Ale jedną rzecz przebijać tu będzie znacząco:
    strumień świadomości. Mój strumień. Dlatego nie dziwcie się konwencji. Zostawcie
    zdziwienie na boku, usiądźcie wygodnie w fotelach przed kompami, rozluźnijcie się...
    i zapnijcie pasy. Jeeeeeeeee-dzie-my!
    <br />
    <br />
    <strong>Część teoretyczna... już zjedzona na śniadanie</strong>
    <br />
    <br />
    Uprzejmie informuję, że niestety wczoraj część teoretyczna została przeze mnie zjedzona
    na śniadanie. W związku z tym cała konwencja schematu pracy nie może przebiegać
    zwykłymi torami: „Wstęp – Rozwinięcie – Zakończenie”, ani też: „Wstęp – Część Teoretyczna
    – Część Praktyczna – Zakończenie”. Postanowiłem obrać tu własną konwencję. Nie będzie
    więc tu miejsca na bronienie też. Raczej na ich obalanie. Tłumacząc strukturę scenerii
    Suplementu powiem tylko tyle, że trudno byłoby przedstawić wszystkie wydarzenia
    w chronologicznym porządku. Zresztą po co? To nie pamiętnik, a wydarzenia rozgrywały
    się w dość rozległym horyzoncie czasowym. Przechadzając się po stronicach Suplementu
    będziecie mogli dojść do wniosku, że nie opisuję tu wszystkich wydarzeń. Moją ambicją
    nie było stworzenie czterotomowej Encyklopedii Schmalkalden. Nie jest to też esencja
    zdarzeń i ich następstw. Może lepiej będzie nazwać to małym kosmosikiem pod kontrolą.
    Można byłoby oczywiście przedstawić wszystko przy linijce. Można byłoby. Ale po
    co? Spójrzcie na niebo nocą, na gwiazdy. Każda z ich świeci innym blaskiem. Każda
    zbudowana jest z innej materii. Ponownie każda może być potencjalnie siedliskiem
    dla jakichś form życia. No właśnie.
    <br />
    <br />
    <strong>Miasteczko Schmalkalden</strong>
    <br />
    <br />
    Samo miasto nie jest większe od Sochaczewa. Ale ma swój klimat i urok. Odnowione
    i zadbane. Dosłownie każdego dnia przyciąga swym urokiem turystów. Wychodząc na
    zakupy do Kauflandu spostrzegałem w centralnej części miasta grupki osób (przeważnie
    starszych) oprowadzanych przez rozgadanego przewodnika i robiących zdjęcia. Samo
    miasto reklamuje się na witaczach jako „Miasto Uczelni i Stare Miasto”. I to prawda.
    Te dwie atrakcje są głównymi w tym miejscu. Czy to dobrze, czy źle? Różnie na to
    można patrzeć. Z jednej strony wachlarz atrakcji jest ograniczony, przez wielkość
    miasta. Na pierwszy rzut oka: mały Stadt w którym nic się nie dzieje. Nie mają kradzieży,
    włamań ani nawet zabójstw. Nie wiem czym się tam policja zajmuje. Po zmroku nie
    widuje się jak w Polsce pijanych typków, którzy skłonni by byli do zaczepki. Nawet
    światła w oknach pogaszone są w nocy. Jest cicho. Schmalkalden śpi. Wszyscy pozamykani
    szczelnie w swoich domach. Tak wygląda miasto nocą. Jeśli spotkasz kogoś na ulicy
    – możesz być pewien, że to obcokrajowiec.
    <br />
    Z drugiej strony wielkość miasteczka jest jego plusem. Nic nie przeszkadza błyszczącymi
    atrakcjami i można się skupić na nauce albo na imprezach, których w studenckiej,
    międzynarodowej braci nie brakuje. Każdy może wybrać to co mu odpowiada. Szczególnie
    ciekawie jest jak ma się wielu Przyjaciół, z których każdy w wolnej chwili wymyśla
    coś innego i zachęca Cię do udziału. Dlatego w Schmalkladen się nie nudziłem ani
    dnia.
    <br />
    Architektura jest specyficzna. Mam na zdjęciach wszystkie zakątki tego miasta. Niejeden
    dzień spędziłem żeby obfotografować wszystkie detale. Nawet kołatkę do drzwi! Pomocny
    był w tym rower, ponieważ wtedy mogłem szybko się poruszać z miejsca na miejsce.
    To miasto mi się podoba. Jest małe, naprawdę małe, mieszkając tam przez rok zauważyłem,
    że na ulicach mijam wciąż te same twarze. Ale przede wszystkim ma swój urok i długą
    historię.
    <br />
    A propos historii. W legendarnych mrokach historii miasto jawi się jako miejsce
    wizyty Króla Artura i Rycerzy Okrągłego Stołu. Legendarny król miał tedy rzekomo
    przechodzić wraz ze swą świtą i zostawić tu jednego ze swych rycerzy – Iwien`a –
    oraz swą złotą koronę. Korona ponoć była czarodziejska i można było z niej zeskrobywać
    bez końca złoto. Jeden z budynków w centrum „Zur Korone” bierze swą nazwę właśnie
    od faktu iż zostało wybudowane za złoto z korony. Znajduje się tu też Zamek zwany
    Wilhelmsburg, czyli Wilhelmią Górą, albo Górą Wilhelma. Zameczek jest całkiem niepozorny.
    Bardzo ładnie i z klasą odrestaurowany, jak całe miasto. Odbywają się na jego dziedzińcu
    różne imprezy, także te związane z Uczelnią. Ale najbardziej mnie w nim zaskoczyło
    wnętrze, bowiem środek kryje w sobie potężne muzeum. Z różnymi eksponatami. Są czasy
    świetności zamku, jest sala audiowizualna, w której wyświetlany jest trójwymiarowy
    film o rycerzu Iwin`ie, są szaty, zbroje, broń, szafy i wiele różnych ciekawych
    eksponatów. Poza tym jest też wewnętrzny kościółek oraz kuchnia rycerska. W podziemiach
    stoi rekonstrukcja sali z legendą o Rycerzu Iwin`ie. Gdy się przejdzie całość nie
    można uwierzyć, że to wszystko krył w sobie tak niepozorny zameczek. Jako pierwszorzędny
    złodziej wyniosłem stamtąd całe muzeum na zdjęciach.
    <br />
    Mówiąc o mieście nie można zapomnieć o jego promocji. Tutaj naprawdę wiele miast
    Polski, w tym i Sochaczew może się schować w ciemny kont. Miasteczko jest takie
    małe, a jednak rodzaj używanych metod promocji może imponować. Ma się wrażenie,
    że oni wydają na to naprawdę duże pieniądze. Czy prawidłowo, czy też błędnie – tego
    nie wiem. Ale efekt działa w formie wspomnianych wyżej grupek turystów i niewątpliwie
    wpływów do kasy miejskiej z hoteli i sklepików.
    <br />
    Różnorodność piekarni i sklepików tak innych od tych w Polsce, nawet zabunkrowanych
    gdzieś na uboczu; gdzie starsza pani podaje Ci ciepłe bułeczki, a Ty w jej uśmiechu
    wyczuwasz, iż domyśla się ona o tym, że przyjechałeś tu zza granicy.
    <br />
    Mamy tu tez klika różnych kościołów, z których każdy prezentuje jakiś inny odłam
    religijny. Katolicy są tu w mniejszości. Religią panująca jest tu, podobnie jak
    w całej Turyngii Protestantyzm. W centrum, naokoło dawnego placu targowego witają
    nas prócz budynku poczty, ratusza miejskiego również duży kościół związany jak kilka
    innych budowli w mieście z postacią Marcina Lutra. Są tu też tablice upamiętniające
    innych reformatorów. Wystarczy rozejrzeć się po mieście. Najlepiej z przewodnikiem,
    który od razu (czasem nawet po polsku) opowie nam historie miasta i pokieruje w
    inne części.
    <br />
    O tak malutkim miasteczku można napisać naprawdę wiele, ale nie to jest celem mojej
    pracy. Jeśli mówimy o Schmalkalden, to na uwagę zasługuje też sam teren kampusu.
    Pisałem o nim w Licencjacie, ale warto tu ponownie rzucić kilka faktów. Wszystkie
    budynki Uczelni rozciągają się na rozległym terenie. Urządzonym naprawdę z głową
    i nowoczesnym gustem. Nawet sam plac jest tak zaprojektowany, aby do studzienek
    ściekała z niego woda. Posiada dodatkowo specjalne wypustki otwierane gdy trzeba
    rozłożyć namiot, albo scenę. Na główną uwagę zasługuje jednak nowoczesna architektura.
    Szczególnie dobrze widać to na przykładzie Budynku H i Biblioteki. Obydwie budowle
    mają szklane szyby, jak u Żeromskiego w Przedwiośniu „szklane domy”. Zaskakuje wnętrze.
    Ściany błyszczą gołym betonem albo małymi, równo poukładanymi cegiełkami. Wszystko
    na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie jakby niewykończonego, bez tynków, kolorów
    na ścianach. Dopiero po jakimś czasie do głowy przychodzi myśl, że to zabieg celowy.
    Szary kolor betonu, brąz cegieł i połysk metali mają swoje specjalne znaczenie.
    Pozwalają się lepiej skupić na nauce. Zauważyłem to na przykładzie tablicy, gdy
    patrzyłem na to co pisze wykładowca, kolor z boku zdawał się nie przyciągać, żadnej
    uwagi i wzrok ponownie skupiał się na tablicy nie znajdując niczego ciekawego. Jednym
    słowem, kolory nie rozpraszają. Jeśli w głowie masz kolorowo i przychodzisz na zajęcia
    z humorem, bo wiesz, że spotkasz tam masę znajomych, to nawet szare mury nie przeszkadzają.
    Dużo też można napisać o bibliotece, po której nie raz przechadzałem się ot tak
    po prostu, żeby pochodzić w tak ciekawym i oryginalnie urządzonym miejscu. Nawet
    sztuczny stawek i ławeczki na mostku urządzili dla studentów. Co tu dużo mówić:
    biblioteka jest jednym z moich ulubionych budynków u całym Schmalkladen – i to wcale
    nie dlatego, że lubię czytać ksiązki. Cały kampus jest bardzo ciekawy i praktyczny,
    w nocy pięknie oświetlony. A orientację ułatwiają podświetlane mapy postawione w
    kilku miejscach.
    <br />
    Miasteczko położone jest na górzystym terenie. Praktycznie już po pięciu minutach
    drogi od Fachhochschule można rozkoszować się górskim krajobrazem. To dobra wiadomość
    dla wszystkich, którzy lubią spacerować po górach. Jest tez odpowiednia dawka lasów,
    z Leśnym Duchem, czyli Dollmargeist`em., do którego od kilometrów wiodą znaki; a
    którego przez przypadek przegapiłbym w lesie. Przykład na to jak Niemcy dbają o
    każdy szczególik. Nawet w lesie. Jest też Katzenstain, do którego jakoś nie mogłem
    dotrzeć.
    <br />
    Będąc w Schmalkladen nie można przegapić muzeum Neuehutte. Prezentuje ono oryginalne
    narzędzia służące do obróbki metalu i przede wszystkim wielki piec służący do wytopu
    metali. Byłem zaskoczony, gdy chodząc po terenie muzeum za darmo mogłem oglądać
    eksponaty, które wystawione na dworzu nie były pilnowane przez nikogo.
    <br />
    Prócz samego Schmalaklden w okolicy są tez inne miejscowości. Warto przejechać się
    na rowerze choćby do Floh Seiligental, gdzie czeka na nas urokliwe Bergsee. Uwaga
    na orientację w terenie!
    <br />
    <br />
    <strong>The Dormitory, Studentenwohnheim</strong>
    <br />
    Internat, Bursa, Akademik, Dormitorium. Różnie zwać można. To jest to miejsce w
    którym mieszkają studenci Fachhochschule-Schmalkalden. Zarówno rodzimi, niemieccy,
    jak i zagraniczni. W całym mieście są to łącznie cztery budynki.
    <br />
    W ogólnej naturze nie mam tu żadnych zastrzeżeń... poza wyjątkiem jednego z powodu,
    którego nie raz zdarzyło się przekląć Niemców (ale nie wszystkich, tylko tych, którzy
    to wymyślili, zaprojektowali i pozwolili temu działać w takiej formie). Chodzi tu
    mianowicie o dyskotekę. Nie mam nic przeciwko niej samej w sobie, bo sam lubię się
    dobrze bawić. Ale fakt, że usytuowana była dosłownie pod moją podłogą. A co znamienne:
    na piętrze nad dyskoteką i kilku wyżej, gdzie słychać było hałas muzyki lokowani
    byli obcokrajowcy, czyli tak zwani International`e. Jakoś się niemiecka administracja
    nie kwapiła, żeby niesprzyjające warunki dać swoim ziomkom, tylko akurat gościom,
    których podejmują w swym niemieckim kraju związkowym.
    <br />
    Ale w tym miejscu moje skargi (complaints) na niemiecki „flat” się kończą. W porównaniu
    z niektórymi polskimi akademikami (dla przykładu: Uniwersytetu Łódzkiego) te niemieckie
    prezentują się jako czterogwiazdkowy hotel (w zależności od tego z kim przyjdzie
    Ci mieszkać). Standardowe mieszkanie to trzy osobne pokoje zamykane na klucze. Wspólny
    dla lokatorów jest tylko korytarz z kuchnią (piec, palniki elektryczne, szafki)
    i łazienka. W całym budynku to wszystko jest do siebie zbliżone wyglądem. Przed
    oddaniem kluczy wszystko jest sprawdzane, a ewentualne szkody są pokrywane z kieszeni
    opuszczających dormitorium lokatorów.
    <br />
    Tutaj muszę pochwalić niemiecki zamysł, bo wszedłem do sterylnie czystego mieszkania
    i dlatego czyste również chciałem przekazać następnym mieszkającym w tym samym miejscu
    po mnie.
    <br />
    Ponadto w Dormitorium na parterze znajduje się Siłownia, czyli Kraftraum. Tutaj
    mężczyźni mogą rozwijać swoją tężyznę; albo ćwiczyć aparat fotograficzny. Kobiet
    tam jakoś wiele nie spostrzegłem. Poza tym czynny też jest pokój, który służy za
    przechowalnię do małych dzieci, których rodzice studiują w FH. Co dzień witał mnie
    kolorowy napis i baloniki, a czasem, przez otwarte drzwi dziecinnie urządzone wnętrze.
    Ale ze względu na mój obecny bezdzietny stan rozpisywać się na temat tego pokoju
    nie będę wiele.
    <br />
    <br />
    <strong>Imprezy Schmalkladeńskie</strong>
    <br />
    Daję tu nowy tytuł, ponieważ różnią się one zakresem i wielkością od tych które
    organizowaliśmy we własnych mieszkaniach. Dla przykładu można podać Schmalympics,
    czyli Olimpiadę Schmalkaldeńską, na której zawodnicy startują w wielu konkurencjach,
    zwykłych: takich jak jazda na rowerze czy pływanie i niecodziennych jak Beerathlon,
    czyli bieg czteroosobowych zespołów z boksem piwa. Jest to dobry przykład na wielką
    imprezę w małym mieście, przyjeżdżają gazety, telewizja – wszystko się kręci. A
    ile przy tym nocnej zabawy! Generalnie rzecz biorąc to były trzy noce z rzędu wyjęte
    z kalendarza i człowiek przychodził zmęczony na zajęcia. Ale było warto. Ze wszech
    miar było warto. I warto było również wykupić wstęp od razu na wszystkie dni tej
    imprezy. Nakręcić filmy nocne (mocne!).
    <br />
    Wyżej podałem przykład imprezy, która odbywała się na i w pobliżu campusu Uczelni.
    Jednak w centrum miasta również można bez problemów wbić się na inną uroczystość.
    Moją uwagę przyciągnęła raz uroczystość transmitowana na żywo przez niemiecką telewizję
    z rynku głównego w centrum. Masa ludzi, przeważnie starszych, a sama uroczystość
    całkiem, całkiem. To wygląda zupełnie inaczej niż przykładowe Dni Sochaczewa. Innym
    razem impreza z terenowymi autami albo dni otwarte fabryki czekolady i słodkich
    wyrobów.
    <br />
    <br />
    <strong>Klub Studencki, Studentenclub</strong>
    <br />
    Jak już wspomniałem zamiast w oddzielnym budynku pomysłem idioty został usytuowany
    w Dormitorium. W dniu największych dyskotek zadymiony tak, że nie można dostrzec
    własnej dłoni. Nie robiący na mnie żadnego większego wrażenia. Kiepskie drinki.
    Gorzkie piwo. Ogólnie w zamyśle zrobiony tylko i wyłącznie aby zarobić jakąś kaskę
    na studentach. Do tego za mały parkiet do tańczenia. A didżej za konsoletą chyba
    niepełnosprawny – na „Mexican Night” włączał techno i niemieckie badziewie. Zresztą
    nie ma się co ekscytować. Zawsze o północy grają to swoje niemieckie „Uuuu-hu!”
    i stukają o stoły. Zgodnie z niemieckimi przepisami dyskoteka czynna jest do drugiej
    w nocy (choć teraz ta sprawa, jak również palenie tam papierosów prawdopodobnie
    uległa zmiana za sprawą nowych regulacji prawnych). Stąd do w pół do trzeciej w
    nocy spać nie można, bo cały czas pijani krzyczą i chcą się jeszcze bawić. Ogólnie
    jestem nastawiony krytycznie dla samego pomysłu ulokowania dyskoteki w budynku Dormitorium.
    Zwłaszcza, że imprezy w niej odbywały się w noc z wtorku na środę i z czwartku na
    piątek. Dlatego często w dni poprzedzone nocną balangą przychodziłem na wykłady
    po prostu niewyspany i mogłem mniej z nich wynieść. Ale tak było tylko przez początkowy
    okres. Potem się przyzwyczaiłem i gdy poczułem się zmęczony nakrywałem głowę poduszką
    i mogłem spać do rana. Nawet przy tej ich badziewnej muzyce, która dudniła przez
    podłogę w szafie.
    <br />
    Jeśli chodzi o dyskotekę to należy nadmienić tu kolejną sprawę. Otóż, ku mojemu
    zdziwieniu okazało się, że nawet na własnym groundzie Niemcy się zbytnio nie bawią.
    Zawsze imprezy rozkręcali Internationale. Typowy Niemiec w Stedentenclub`ie podczas
    dyskoteki stoi całą noc pod ścianą z kuflem piwa w ręku. Kuflem tego samego jednego
    piwa, które sączy przez całą noc, podczas gdy ludzie z całego świata dobrze się
    bawią (o ile pozwala na to muzyka, ponieważ Niemcy są strasznie zapatrzeni w swoją
    narodową szmirę - muzyką tego nazwać nie można). Szydzili z nich Amerykanie z wielkiej
    Ameryki, co się USA zowie. Na początku byli strasznie podjadani, jak im powiedziałem,
    że w Fh jest dyskoteka, a potem wyzywali Niemców, że na dyskotece grają (i tu łapię
    za słowo): „shit”.
    <br />
    Lecz niech mnie nikt nie posądzi o zbytnią awersję do dyskoteki. Byłem jej częstym
    bywalcem. Nawet częstszym niż moi polscy koledzy. Gdy nie ma możności spania, zawsze
    można sprawdzić co się dzieje w Clubie, zwłaszcza, że wstęp tam miałem za darmo.
    Wystarczyło pokazać klucz od pokoju. W ten bowiem sposób Administracja sobie naiwnie
    założyła, że wynagrodzi mieszkającym nad dyskoteką brak snu.
    <br />
    Często też w dyskotece rozdawane były Jagermeister`y. Dziwiło mnie zawsze podnoszenie
    głośności o określonych porach. Przez to nie można było z nikim luźno porozmawiać.
    Na ścianach plakaty zachęcające od picia alkoholu. Podczas naprawdę tłocznych i
    mocno zadymionych nocy na podłodze tworzyło się coś co można nazwać dywanikiem ze
    spalonych petów. Podczas większych imprez otwierano także drugi punkt sprzedaży
    drinków. A gdy w zimę robiono imprezy biletowane teren przy klubie ogradzano siatką
    i rozstawiano na zewnątrz grzejniki. Wszystko po to by zarobić chociaż parę euro
    więcej.
    <br />
    <br />
    <strong>Wykładowcy</strong>
    <br />
    - odsyłam do mojej Pracy Licencjackiej ;-)
    <br />
    <br />
    <strong>Dwudzieste Czwarte Urodziny</strong>
    <br />
    Tak jest! To było moje party, na które sprosiłem pół Schmalkalden. I faktycznie
    impreza rozgrywała się na całym piętrze. Były to najcudowniejsze urodziny, jakie
    w całym swoim dwudziesto cztero letnim życiu obchodziłem. Spontaniczne! Niespodziewane!
    Międzynarodowe! CUDOWNE!
    <br />
    W tym miejscu powiem, że nieczęsto się zdarza, że „Sto lat” śpiewane jest dla Ciebie
    na żywo we wszelkich możliwych językach jakie znasz i w kilku o których byś w życiu
    nie pomyślał. I tak właśnie było. To była potężna dawka pozytywnej energii. Jak
    powiedział Rodrigo: „Lukas, ludzie tu przyszli nie dla mnie, tylko dla Ciebie, bo
    Cię lubią”. Z kolei Thiago rzekł mi na stronie: „Spójrz Lukas, tu są ludzie z całego
    świata, ale łączy ich jedna wspólna rzecz – oni wszyscy Cię lubią”. A Rafał, Polak
    powiedział mi: „No wiesz Łukasz... nie spodziewałem się, że możesz być taki... wyluzowany!”.
    <br />
    To jest niezapomniana noc. Niezapomniane przeżycia. Wypiłem Bacardi z Colą i bawiłem
    się przez całą noc, która przetańczyłem z kwiatkiem w ustach z Kasią.
    <br />
    Impreza skończyła się grubo po czwartej nad ranem. Potem nas przyszli uciszać, bo
    ponoć zachowywaliśmy się zbyt głośno. To było coś niesamowitego! Jedno z największych
    wydarzeń mojego życia! Coś wspaniałego! Tak jakby wszystkie marzenia jednej nocy
    spłynęły przed Tobą i zlały się w realny kształt.
    <br />
    Trzy torty i jeden niespodziewany, który został odciśnięty na mojej twarzy! Spontan!
    Coś niesamowitego!
    <br />
    A wszystko działo się dokładnie w dniu moich urodzin! Nie spodziewałem się nawet,
    że aż tyle osób zaszczyci mnie swoją obecnością!
    <br />
    W Dormitorium przez owy rok było i przed i po tym wydarzeniu wiele imprez urodzinowych.
    Ale jednak moje własne zaliczam do największych z nich. Dzięki Przyjaciele!
    <br />
    Jak czyste złoto: reszta jest milczeniem.
    <br />
    <br />
    <strong>Nastawienie</strong>
    <br />
    Ważne jest z jakim nastawieniem pojawiasz się w nowym miejscu. Czy pierwszymi słowami,
    jakie wypowiadasz jest: „Cholera!... Znowu tu jestem, na tym zadupiu!”, czy też
    może po wyjściu z pociągu wciągasz odważnie powietrze i mówisz ze szczęściem do
    samego siebie: „Hmmm! Wreszcie schmalkaldeńskie powietrze!”. Ważne jest czy chcesz
    być na wszystkich zajęciach, czy szukasz tylko od nich wymówki. Ważne jest czy chcesz
    poznać wszystkich i do wszystkich wychodzisz podając im dłoń, czy też może bardziej
    wolisz przesiedzieć cały dzień przed własnym laptopem.
    <br />
    Ważne jest nastawienie.
    <br />
    <br />
    <strong>Niemiecki porządek </strong>
    <br />
    Tak jest. Stare niemieckie przysłowie: „Alles muss in Ordnung sein“ ma tu swoje
    ciągłe zastosowanie przechodzące w praktykę. Gdy się popatrzy na niemieckie ulice,
    domy, podwórka przydomowe. Nawet na góry. Wszędzie rzuca się w oczy jedno: ład.
    Niby niemiecka odpowiedź na słowa Boga: „Czyńcie sobie Ziemię poddaną”. I Niemcy
    sobie ją czynią poddaną. Nie mam w tym względzie żadnych wątpliwości! Z każdym dniem
    spędzonym na niemieckiej ziemi jątrzyło mnie pytanie: „Dlaczego nikt tak nie chce
    zrobić w Polsce?”. Ponadto to się już rzuca w oczy od razu po przekroczeniu granicy.
    Wszystko wygląda inaczej. Każdy kraj związkowy w którym byłem ma inną architekturę.
    Dla przykładu w Turyngii przeważa Fachwerk niskie domki i kościoły w centrum miast
    z kwadratowymi wieżami i okrągłymi wieńczącymi je kopułami (dla mnie trochę rażące
    w oko, ale dla nich to historia oraz część kultury i tradycji). To się daje zauważyć
    na pierwszy rzut oka. Wjeżdżasz – widzisz charakterystyczny typ Fachweku i już wiesz,
    że to Turyngia. Nawet bez mapy.
    <br />
    Generalnie większa część praktycznego życia w Niemczech wygląda w takie sposób,
    jakby nad nim myślało wiele mądrych osób przez długi czas, a wszyscy zgadzają się
    na ustalony ład.
    <br />
    To samo widać w połączeniach komunikacyjnych. Jeżdżenie niemieckimi pociągami to
    czysta frajda. A przejrzystości rozkładów jazdy, możliwości połączeń i wielu z tym
    rzeczy związanych możemy im tylko pozazdrościć. Tam nikt nie drapie szyb skreczami.
    Tam nikt nie demoluje wagonów.
    <br />
    Nic z rzeczy na ulicach nie jest zniszczone. Po co niszczyć coś co nam służy? Już
    mi jedna z koleżanek zwróciła na to uwagę: „U nas w Polsce to wszystko musisz przypiąć
    kłódką i postawić przy tym psa, żeby ci nie ukradli. A tu?... Wszystko jest na ładnie
    urządzone i nikt tego nie kradnie, nie niszczy”.
    <br />
    <br />
    <strong>Recycling</strong>
    <br />
    Rzecz warta uwagi. Nie jestem osobą, która w imię daleko posuniętego śliskiego oportunizmu
    automatycznie przyjmuje od innych wzorce zachowania. Niemiecki „Ordnung” na przykładzie
    recyclingu zasługuje na uwagę. Jakoś w żadnym z miast w których postała moja stopa
    nie mogłem zauważyć walających się butelek. Nigdzie też w niemieckim lesie nie napotkałem
    wywalonych bezczelnie śmieci. W porównaniu zgoła inne obrazki zobaczyć można w Polsce.
    Na niemieckim gruncie rzecz trzyma się w edukacji i kulturze osobistej ludzi oraz
    sprawnemu systemowi, który sami zbudowali na własne potrzeby.
    <br />
    Przykład. Za prawie każdą butelkę można w sklepie odstać tak zwanego „Pfanta”, czyli
    odpowiednik od 6 do 50 centów. Masz cztery butelki – dostajesz w sklepie chleb za
    darmo. Gdyby u nas w Polsce zrobić to samo od razu z ulic poznikałyby walające się
    butelki. Na wysypiskach śmieci usypiska odpadów zmniejszyłyby się o pewną nierozkładalną
    przez setki lat część. Z tym wiąże się też cała reszta systemu, bo zebrane butelki
    trzeba wyczyścić i ponownie nakleić na nich nalepki z nazwą produktu. I tu kolejne
    miejsca pracy. Ale jak widzę do tej pory w całej Polsce nie ma komu tego zrobić,
    a miliony Polaków są zachwycone, że po obejrzeniu reklamy Coca-Coli mogą wyrzucić
    do kosza butelkę za którą zapłacili dwa złote (DWA polskie złote!) i nie dość, że
    nic z tego nie mają, to jeszcze plastik zalega na wysypiskach.
    <br />
    Podobnie ma się rzecz z czystością na ulicach. Wysprzątane? Nie, po prostu nie naśmiecone.
    Segregację odpadów mają tam we krwi. A jeśli na śmietniki trafiają nie posegregowane
    odpady, można być raczej pewnym, ze to za spraw obcokrajowców, którzy w pewnej części
    zasiedlają to miasto.
    <br />
    Ale najlepiej zobaczyć to na własne oczy.
    <br />
    <br />
    <strong>Zdjęcia</strong>
    <br />
    Generalnie aparat fotograficzny brałem ze sobą wszędzie. I robiłem zdjęcie za zdjęciem
    na szybko. Stałym punktem moich zakupów stało się stoisko z bateriami, ponieważ
    aparat żarł je w zastraszającym tempie (swoją drogą wcale mu się nie dziwię – przy
    takim tempie wykonywania zdjęć). Raz w Lidl`u kolega z Czech widząc mnie zażartował
    sobie: „Łukasz, a ty nie z aparatem?”. Odruchowo odpowiedziałem, że przecież jestem
    na zakupach; ale chwilę później uznałem, że żart był jak najbardziej na miejscu.
    <br />
    Po pewnym czasie okazało się również, że moje zdjęcia są obiektem pożądania dla
    innych. Szczegolnei dla obcokrajowców. Poza tym podjąłem decyzję o udokumentowaniu
    (tak jest, dokładnie: „Udokumentowaniu”! przez duże „U”) każdej chwili w Schmalkalden.
    Nie pytajcie dlaczego, w jakim celu. Każdy ma swoje, o których głośno nie mówi:)
    <br />
    Po jakimś czasie zyskałem też przydomek: „Lukas, the Photograph”, między innymi
    dzięki głośnemu zdjęciu, jakie wyszło na jaw zupełnie przypadkiem i jakie zrobiłem
    Kathrin z Ukrainy. To znaczy pewnej części jej ciała na basenie. Zresztą nie mogłem
    sobie zrobić lepszej reklamy. Potem nie jeden wypytywał o tę fotkę. Była też masa
    innych robionych przy okazji, ale również robionych na zamówienie. Każdy skrawek
    Schmalkalden i okolicznych miejscowości. Ale nie tylko.
    <br />
    Czy uważacie, że łatwo jest połapać się w gąszczu wszystkich zdjęć, zajmujących
    lwią część dwudziesto Gigowego twardego dysku z Niemiec oraz tych zgromadzonych
    na 22 płytach DVD, z których jak się później okazało część działa tylko na moim
    laptopie?
    <br />
    <br />
    <strong>Kobiety</strong>
    <br />
    Na podstawie własnych obserwacji jestem zmuszony przyznać, że niemieckie kobiety
    mają zupełnie inny typ urody niż polskie. Inaczej się też ubierają (Ej, obudź się
    połowo Polski!). Na początku wszystkie wydają się koszmarnie brzydkie. Ale po pewnym
    czasie też da się zauważyć ich piękno. W drugim semestrze z oburzeniem jeden z polskich
    kolegów powiedział mi ze złością: „Ty chyba tu za długo za granicą jesteś i dawno
    nie widziałeś polskich dziewczyn. Wróć do kraju, chłopaku i sobie popatrz na polskie
    laski, to Ci się odmieni i przestaną Ci się Niemry podobać”. Cóż, był zaskoczony
    tym, że Niemki potrafiłem też w Niemkach dostrzec piękno. Nawet po powrocie do kraju
    długi czas nie mogłem przyzwyczaić oka do Polek.
    <br />
    Jest też wiele innych kobiet z całego świata. Tu można się rozkoszować pięknem różnych
    odcieni kobiecej urody. I można też robić zgadywankę, która z nich jest skąd. Raz
    się strasznie wpatrywałem w dziewczynę Thiaga z Brazylii, po chwili mu mówię: „Słuchaj,
    patrzę się na Twoją dziewczynę, nie tylko dlatego że jest ładna, ale przede wszystkim
    dlatego, że dla mnie, człowieka mieszkającego w europie jest kobietą bardzo egzotyczną”.
    Nie co dzień ma się okazję oglądać takie okazy zupełnie innego typu urody. W odpowiedzi
    od niego usłyszałem z uśmiechem: „wy (europejczycy), tez jesteście dla nas egzotyczni”.
    Jedna sprawa to uroda, a druga to sposób ubierania. Nazywanie Eigerem „ździrką”
    jest co najmniej nie na miejscu! Najpierw należy poznać kulturę danego kraju, sposób
    myślenia, ogólną sytuację, nawet sposób ubierania i odpowiedź na pytanie: „dlaczego
    właśnie tak, a nie inaczej?”. A dopiero potem można wydawać osądy – albo uznać,
    że się nie jest do nich zdolnym! W tym przypadku nie szukałem odpowiedzi długo.
    Saya sama mi to przekazała, dokładnie ze szczegółami. Opowiedziała o sytuacji w
    Kazachstanie z kobietami, opowiedziała o tym jak je traktują mężczyźni, o roli kobiety
    i w ogóle. I nagle małe zdziwko, że ta sama rzecz wygląda po prostu inaczej w innym
    kraju, że składa się na to wiele rzeczy. Że efekt końcowy, który się widzi jest
    po prostu przemyślanych(!) wynikiem wielu złożonych czynników.
    <br />
    <br />
    <strong>Długopis</strong>
    <br />
    To dopiero ciekawa historia. Niestety gdzieś mi się zapodział mój osobisty długopis,
    firmy, której nazwy nie będę tutaj wymieniał (chyba, że pomyśli o sponsoringu dla
    mnie). Mój ukochany, czarny i prosty. A co najważniejsze, mogący pisać z różną szybkością,
    dający odmienne rodzaje linii w zależności od szybkości prowadzenia i nacisku (od
    mojej woli!). W związku z tym przez pewien czas odwiedziłem kilka sklepów w poszukiwaniu
    optymalnego narzędzia pracy (to chyba najbardziej odpowiednie określenie). Wydałem
    niemałą fortunę na poszukiwanie długopisu, którym najlepiej będę mógł oddawać ekspresję
    mojego pisma i trzech generalnych jego odmian. Wiadomo, że inaczej pisze się „na
    szybko”, przepisując odsłownie wszystko to co mówi wykładowca, czasem w stenograficznych
    skrótach. Inaczej bowiem pisze się w zeszycie normalną notatkę. Inaczej zaś, coś
    co daje się komuś jako pamiątkę. Po trzech tygodniach i testach dziesiątek egzemplarzy
    wreszcie udało mi się znaleźć odpowiedni. Poczułem się jak Lanfeust trzymający w
    dłoni kość Magohamota (obrazowa przenośnia, prawda?) od razu krzycząc na całe Schmlakladen:
    „Pokażcie mi teraz literę, której nie potrafiłbym skopać tyłka!”. I od razu kupiłem
    ich całe pudło, ponieważ generalnie dużo piszę. Chciałem zamówić tira, ale w sklepie
    powiedzieli, że będzie problem ze sprowadzeniem ;-). Gdy znalazłem odpowiedni od
    razu zapisałem kilka storn ciesząc się nową niemiecką zdobyczą, która jak się okazało
    po bliższym przyjrzeniu trzy miesiące później również była produkowana przez formę,
    której wyrobami pisałem w Polsce.
    <br />
    <br />
    <strong>Międzyczas w Polsce</strong>
    <br />
    A w tak zwanym międzyczasie mojego pobytu za granicami kraju ojczystego, zwanego
    przez Niemców „Heimat`em” wydarzyło się kilka rzeczy.
    <br />
    Najważniejsza z nich dotyczy oczywiście mojej pracy, którą zacząłem jeszcze przed
    wyjazdem. Gdy z drukarni wyszła moja gra wtedy nikt nie wiedział jeszcze, że „Biznes
    Sochaczewski”, będzie moim biznesem. Ponadto druga drukarnia zajęła się drukiem
    mojej ksiązki: „Wędrówki pionkiem po Ziemi Sochaczewskiej” oraz banknotów i Aktów
    Własności. Gdy dostałem w dłonie całość moje serce przepełniała radość i duma. Oto
    kolejne z mych marzeń opuściło hangar wyobraźni i przybrało realny kształt. Kolory
    na planszy wyszły naprawdę kozacko! Włożyłem w projekt dużo energii i zapału oraz
    – wierzcie mi – benedyktyńskiej pracy. I cieszę się, że nie zostało to zniweczone
    w drukarniach. Czasem wystarczy obsówka na jednym kolorze, żeby wszystko popsuć.
    A tu proszę – druk najwyższej jakości!
    <br />
    <br />
    <strong>Pracownia komputerowa</strong>
    <br />
    To miejsce w którym spędziłem dużo czasu w pierwszym semestrze. Osobne stanowiska
    pracy i dostęp do Neta za darmo. Osobiste konto wraz z prywatnym hasłem dostępu.
    I tu mała załamka. Okazało się, że niemieckich komputerów nie stać na Łukasza Kucińskiego.
    Wrzuciłem tam Photoshop`a by obrobić rysunki na pracę z Marketingu. A tu małe zdziwko:
    nagle napis, że nie mogę dokończyć czynności bo komputer jest za słaby. Przesiadłem
    się na inne stanowisko – ta sama sytuacja. Wiec pracowałem na malutkich pliczkach,
    a nie na wielkich na 4 metry rysunkach. Poza tym ktoś strasznie fatalnie im zrobił
    ten cały system. Gdy już mi się uzbierało nieco na koncie chciałem uporządkować
    dane i wiele z nich wyrzucić. Wywalam zatem z komputera, włączam go za chwilę a
    tam wszystko jest z porostem. I tak kilka razy. Te same problemy miały inne osoby.
    Gdy się przeszedłem do administracji komputerowej okazało się, że oni nie potrafili
    zrobić wielu rzeczy. Kobieta przy mnie poświęciła dwie godziny błądząc w systemie
    i nie potrafiła sobie sprawnie dawać rady. To samo jej kompan, który wyglądał na
    wszystkowiedzącego, a nie wywalił „Kopi pewności” i nie potrafił się nawet ze mną
    komunikować po angielsku (!!!).
    <br />
    <br />
    <strong>Nocne wypady</strong>
    <br />
    Po pewnym czasie z różnych powodów zaczęła mi dokuczać bezsenność. Wacher coraz
    mniej się dziwił spotykając mnie na placu o godzinie czwartej na ranem, albo drugiej
    w nocy. Po prostu wychodziłem na teren campusu, a jego oświetlenie sprawiało, że
    tym milej się po nim spacerowało. Nie raz, nie jednej nocy widziano mnie przechadzającego
    się samotnie. Nierzadko z EmPeTwójką na uszach i moją ukochaną muzyką. Udawałem
    się też w inne miejsca. Jednak zawsze wracałem na teren Uczelni, ponieważ miał w
    sobie coś przyciągającego nocą. Ktoś to jednak wszystko mądrze zaprojektował. Blask
    białego światła z pionowych latarni, z których każda nie sięgała mi pasa oświetlał
    drogę z obu jej stron. Trawnik pozostawał już pogrążony w mroku. Miasto zresztą
    też. A w Dormitorium o tej porze świeciły się może tylko trzy, albo cztery okna.
    A schmalkladeńskie powietrze w nocy miało zupełnie inny smak niż w dzień. Hmmmm...
    <br />
    <br />
    <strong>Rozrywki dla studentów</strong>
    <br />
    Sama uczelnia kreatywnie włączyła się w aktywizowanie pozawykładowe studentów. Za
    tą sprawką mogłem bezpłatnie uczęszczać na Kurs Tańca. Zajęcia odbywały się dwa
    dni w tygodniu i trwały łącznie cztery godziny na tydzień. Tutaj mogłem zyskać profesjonalne
    szlify w klasycznych tańcach, po tym jak zostałem nazwany „Królem Parkietu”. Dostępnych
    jeszcze było wiele innych form aktywności. Nie mogę wymienić wszystkich ponieważ
    nie brałem w nich udziału. Ale z pewnością każdy znajdzie tu coś dla siebie – do
    kursu sztuki walki po piłkę nożną, czy koszykową.
    <br />
    <br />
    <strong>Międzynarodowe towarzycho</strong>
    <br />
    Mogłem podłapać tu kilka szlifów nie tylko z angielskiego, czy niemieckiego. Słychać
    za to było szwargot wielu języków w tym z takich krajów jak: Hiszpania, Meksyk,
    Litwa, Węgry (to jest dopiero ciekawy język!), Turcja, Australia, Japonia, Pakistan,
    Turkmenistan, Czechy, Słowacja i wielu, wielu innych. Podczas prezentacji na początku
    roku akademickiego wyświetlany był slajd pokazujący z jakimi krajami Uczelnia w
    Schmalkalden współpracuje – był to niemal cały świat. Ile z tych języków słyszałem
    podczas swego pobytu? Tego nie wiem, bo rozpoznać brzmienie jednego z nich w prawdziwej
    Wieży Babel jest po jakimś czasie niezmiernie trudno. Po jakimś czasie człowiek
    się już przyzwyczaja, że nie rozumie tego co mówią osoby naokoło, na ulicach, w
    sklepach, na terenie campusie, w Uczelni. To przecież takie naturalne nie rozumieć
    tu drugiego, jeśli nie mówi w języku, którego się nie uczyliśmy.
    <br />
    Jednak najlepszy smak studiowanie w międzynarodowym gronie miało po zajęciach, czyli
    na imprezach. Tu można było swobodnie porozmawiać, zawiązać znajomości, zobaczyć
    inny punkt widzenia.
    <br />
    <br />
    <strong>Jedzenie</strong>
    <br />
    Niemcy jedzą inaczej. To fakt do którego nie trzeba nikogo przekonywać. Już po wejściu
    do Kaufland`u można zaobserwować inne, niż u nas w Polsce ułożenie artykułów w sklepie.
    Są za to strasznie dumni ze swoich regionalnych potraw, że nie wspomnę tu o Thuringenbratwurst,
    czy smacznymi Thuringenklose polanymi sosem. Aż ślinka cieknie na samo wspomnienie
    o jedzeniu! A z jedzeniem bywa różnie. W zależności od tego co kto lubi i jak bardzo
    jest leniwy/pracowity w przyrządzaniu sobie samemu posiłków. Powiem tylko, że przez
    nieuważne dobieranie składników pożywienia po jakimś czasie można poczuć się, że
    jada się ze śmietnika. Z drugiej jednak strony zachęcam do spożywania miejscowych
    potraw.
    <br />
    <br />
    <strong>Nieoczekiwane i spontaniczne</strong>
    <br />
    Takie właśnie jest Schmalkalden. Idąc korytarzem w Dormitorium, czy chodnikiem po
    mieście nie można być pewnym, że akurat zaraz nie zostanie się złapanym na jakąś
    imprezę. I nie wyolbrzymiam tu tego faktu. Przed wyjazdem miałem ciąg pięciu nocy
    pod rząd w których ostro melanżowałem. Każdej nocy z inną ekipą. Całość zdążyła
    mnie nieźle wykończyć. Ala czego się nie robi dla Przyjaciół! W nawiązaniu do nagłówka
    tego tematu pragnę jednak zauważyć, że najlepsze z najlepszych imprez to właśnie
    te, które były niezaplanowane i wynikły spontanicznie. Pamiętam na przykład, że
    raz o drugiej w nocy wymyśliliśmy, że zagramy na placu przed Biblioteką w Peteka.
    To była inicjatywa wspaniałego organizatora – Rodriga. Wyszliśmy całą meksykańsko-brazylijsko-litewsko-niemiecko-polską
    ekipą i zaczęliśmy grę. Gdy nam się znudziła Peteka wzięliśmy dla odmiany zwykła
    piłkę do siatkówki. I wtedy uwolniłem samego siebie! Nie sądziłem bowiem, że będę
    potrafił tworzyć gierki słowne z mieszaniny obcych języków. Zaprezentowałem tu także
    swoje spontaniczne okrzyki, które okazały się tak zabawne dla graczy, że przeciwnicy
    ze śmiechu się pokładali, zamiast odbijać piłkę; przez co mogłem zdobyć więcej punktów.
    Oprócz tego sam siebie tu nazwałem „Lukas, el Diavolo”, a ksywka jak ulał przypadła
    do mojej osoby. I już każdy wiedział, że ten Lukas z Polski skrywa w sobie jeszcze
    kilka nowych, miłych tajemnic. To było coś niesamowitego! Chciałem krzyknąć z radości:
    „Czuję się jak młody bóg”, a krzyknąłem tylko: „I feel like a young...” zatrzymując
    się, ponieważ nie byłem pewien czy wszyscy pojmą, gdy powiem: „young god”; ale szybko
    usłyszałem: „Lukas you are young!”. Dokładnie tak! Jennifer, Rodrigo, Paulina, Ben,
    Javier, Fabian – dzięki za tę noc, przy Was urodziłem się na nowo!
    <br />
    <br />
    <strong>Budzik</strong>
    <br />
    Jeśli masz w zamiarze uczęszczać na niemieckie wykłady podczas zagranicznego wyjazdu
    będzie on pomocnym przyjacielem. Jeśli stawiasz sobie za cel (albo jeden z celów)
    jakim jest zaliczenie semestru, potrzebna jest mobilizacja sił i skupienie wysiłków.
    Nie mogłem dopuścić, by jak niektórzy zaspać i w ogóle nie przyjść na zajęcia. Dla
    mnie jest to oznaka mięczactwa i tego, że się nie chce zrobić porządku z własnym
    życiem. A przede wszystkim braku odpowiedzialności – każdy z nas, Erasmusów wziął
    na siebie zobowiązania płynące z podpisania umowy, prawda? A dla mnie podpis jest
    przedłużeniem ręki.
    <br />
    Budzik zawsze dzwonił o siódmej w dzień powszedni. I to bez względu na to, ile godzin
    spałem po imprezach (czasem trzy godziny snu to za mało). Jedynie w weekend spuszczałem
    z tonu i dawałem odpocząć bateriom mojego kamrata:). Cóż bym zrobił bez budzika?...
    A tak miałem możliwość praktycznego, jak to się mówi: Zarządzania Czasem, Time Management`u.
    <br />
    <br />
    <strong>Własny stół</strong>
    <br />
    Chciałoby się rzec, własne biurko – ale szuflady przydzielone w pokoju były elementem
    oddzielnym. O co w ogóle chodzi z tym całym zamieszaniem o biurko Łukasza? Przepraszam:
    Lukas`a. Otóż, rzecz wydaje się niecodzienna. Dla mnie moja przestrzeń pracy to
    mój prywatny kosmos. Kubek, segregatory, długopisy, kredki w kubku, smycz – to mój
    cały kosmos. Bez tego nie mógłby pracować.
    <br />
    Jedni mają taką jazdę, że muszą mieć swoje biurko sterylnie wysprzątane. Taka sytuacja
    panowała na przykład na biurku Julii z Rosji, z którą robiłem razem co tydzień prezentacje.
    Spotykaliśmy się u niej i zawsze się dziwiłem: „czy ta dziewczyna nie ma w ogóle
    wyobraźni, żeby cokolwiek ustawić na biurku, prócz lampy i laptopa?”. Fakt: plakaty
    i zdjęcia wisiały na ścianach zajmowanego przez nią pokoju. Ale co z biurkiem, najbardziej,
    po łóżku prywatną dla mnie sferą życia?
    <br />
    Inni zaś mają jazdę, by tworzyć chaos pod kontrolą. Ja uwielbiam mieć na biurku
    kosmos. Ale zawsze nadmieniam: kosmos pod kontrolą. Wystarczy szczypta wyobraźni
    i już postawiona butelka jest potężnym drapaczem chmur, kubek innym domem, leżący
    zeszyt trawnikiem, a przestrzeń między wszystkimi przedmiotami ulicami wielkiego,
    wielotysięcznego miasta. To właśnie jest kosmos. Kosmos pod kontrolą. Dzięki temu
    lepiej się wymyśla nowe rzeczy. Łatwiej o skojarzenia.
    <br />
    <br />
    <strong>Muzyka na uszach</strong>
    <br />
    Od czasu, gdy zaopatrzyłem się w odtwarzacz do empe-trójek całe Schmalkalden nie
    mogło mnie poznać i się nadziwić mojej zmianie. Nie będę krył, niech wszyscy wiedzą:
    NIKT nie jest w stanie wybić mnie z dobrego humoru, gdy mam na uszach słuchawki
    ze swoją muzyką. Już nie raz Szchmalkalden widziano mnie idącego w rytm muzyki.
    A wszyscy się temu dziwili i szczerze mi gratulowali zmiany. Jaka zmiana?! – pytałem
    – Lukas jest taki od zawsze gdy włącza się jego muzykę. Po prostu Wy go jeszcze
    takim nie widzieliście. Pamiętam kiedyś jak Fabian spotkał mnie na korytarzu, gdy
    wracałem do swego pokoju. Poklepał mnie plecach i z moich ruchów wydedukował jakiego
    gatunku muzyki akurat słuchałem. Byłem nieco zdziwiony – czyżby muzyka tak bardzo
    przesiąkała moje ciało, że od razu po mnie widać jej gatunek. Coś w tym musiało
    być. Podobnie Kunsaya, cieszyła się że zobaczyła mnie w takim stanie w mieście.
    Mówiła: „Lukas, nie powinieneś czuć wstydu/zawstydzenia, z tego powodu. To w jaki
    sposób się przechadzałeś po ulicach Schmalkalden było po prostu cool. Musisz mi
    koniecznie powiedzieć jakiej tam muzyki słuchasz”.
    <br />
    <br />
    <strong>Shopping</strong>
    <br />
    Niemiecki kraj, to dziwny kraj. W sklepach musiałem na nowo poznawać wszystkie produkty.
    W związku z tym, że firmy były dla mnie obce. Często (najczęściej) kierowałem się
    wyglądem opakowania. Gdy wchodziłem do sklepu szukałem instynktownie jak najbardziej
    różnych produktów od tego co jadłem w kraju. Często też chodziłem na zakupy dla
    odprężenia, albo gdy po prostu brakowało jedzenia w lodówce. Utrwalił się schemat
    kupowania „na Łukasza”, to znaczy produkty, lub większa ich część były zjadane w
    drodze ze sklepu do Dormitorium (za wyjątkiem zakupów na weekend). A droga ta była
    naprawdę krótka, bo nie mam tu na myśli Kauflandu, tylko sklepy: Aldi, Edeka i Lidl,
    położone za ulicą zaraz za terenem campusu. Koledzy dziwili się, że już w sklepie
    po przekroczeniu kasy i uiszczeniu zapłaty w Euro otwieram produkty i zaczynam konsumpcję.
    Ale to był też wynik tego, że mieszkając samemu, przeważnie samemu zjadało się kupione
    artykuły żywnościowe. Dlatego kombinacji było wiele, a wśród nich dwie najbardziej
    sensowne – kupować mało i zjadać od razu, albo kupować cały stos i spraszać znajomych
    na poczęstunek.
    <br />
    Robienie zakupów w obcej – jak na razie – walucie wcale nie sprawiało mi problemu.
    Po tygodniu zauważyłem, że nie ma co przeliczać na polski odpowiednich w PLN`ach,
    tylko przyzwyczaić się do nowych cen. Zresztą i tak wszystkie jej czytałem po polsku:
    „złoty dwadzieścia”, „czterdzieści pięć gorszy”. Zauważyłem do tego, że banknoty
    Euro są w porównaniu do polskich brzydkie. Na pierwszy rzut oka szare, matowe, nijakie.
    Na drugi rzut oka widzi się na nich określone kształty. Każdy awers wygląda tak
    samo. Więc banknoty na dobrą sprawę rozróżnia tylko rewers i wartość nominalna wraz
    z kolorem i wielkością banknotu. Banknoty , których używamy w Polsce jako środek
    płatniczy: PLN, czyli Polski Nowy Złoty zostały zaprojektowane i wykonane przez
    Niemców. Ale pamiętam jeszcze te z końca PRL i początków IIIRP. Tamte były ślicznie
    wykonane – dwa tysiące z Chrobrym i Mieszkiem. Dziesięć tysięcy z Wyspiańskim i
    jego Plantami. Pięćdziesiąt tysięcy z Chopinem i fragmentem jego utworu. Dwadzieścia
    tysięcy z Marią Skłodowską-Curie i reaktorem. To były majstersztyki. De facto wykonywane
    przez tego samego faceta. Był jeszcze projekt wprowadzenia Dwóch Milionów z Marszałkiem
    Piłsudskim, ale wtedy Narodowy Bank Polski przeszedł na Nowe Złote. Ileż to można
    powiedzieć o polskich banknotach? A o Euro... Przypominają trochę banknoty jak z
    gry edukacyjnej Eurobiznes.
    <br />
    Ale wracając do wątku głównego... W samym Schmalkalden na uwagę zasługuje kilka
    sklepów. Miasto jest małe i nie ma chyba sensu wymieniać ich z nazwy. Dostęp do
    wszystkich nie jest utrudniony przez rozległy teren poszukiwań. Osobiście delektowałem
    się każdym szczegółem Uczelnianego Miasteczka. Od detalu nad ozdobnym portalem drzwi
    starego budynku, aż po smak świeżego soku, albo Herzkorn (Zbożowego Serca) spożywanego
    w cukierni. Każda chwila ma inny smak, zapach. Wszystko utrwalone w pamięci i na
    zdjęciach. Wszystko barwne, kolorowe. Warto pokręcić się tu po sklepach, nawet jeśli
    nie ma okazji się niczego kupić. Studenta marketingu z pewnością zainteresuje odmienny
    sposób eksponowania wystaw, szata graficzna i layout ulotek reklamowych. Jeśli w
    Polsce drukowane są nowe ulotki, czy opakowania, to wierzcie mi, że są wzorowane
    na niemieckich. Specjaliści od Piar się tu ze mną zgodzą.
    <br />
    <br />
    <strong>Die Mensa, Mensa, Stołówka Studencka</strong>
    <br />
    Jedno z moich ulubionych miejsc. I wcale nie mam tu na myśli wyłącznie patrzenia
    przez pryzmat serwowanego jedzenia. Na obczyźnie mówiącej wszystkimi językami świata
    też można poczuć się jak w domu – jeśli pół Mensy mówi Ci „Hello” gdy witasz się
    wchodząc z uśmiechem. To naprawdę scala ludzi. Razem można usiąść i w przerwie miedzy
    zajęciami pogadać o sprawach niezwiązanych z wykładami.
    <br />
    Nie muszę nikogo chyba przekonywać, że w Mensie byłem najgłodniejszą bestią z talerzy
    wymiatającą wszystko. Nie raz zdarzyło się wrócić po tak zwaną z dawnej polszczyzny:
    repetę. Stąd też kucharki i kasjerki kojarzyły mnie najlepiej. A potem się kolega
    z Polski dziwił, że dostaję większą niż on porcję. Skomentował to żartobliwie: „Masz
    tu chody”. Po co w ogóle piszę o Mensie? Sprawa przedstawia się prosto. Można całe
    życie jeść kotlety schabowe i wielbić je jak bożka. Jasne! Ale jeśli jesteś w obcym
    kraju, mówisz w obcym języku, przebywasz z ludźmi z całego świata, sycisz oczy obcą
    architekturą, to usiądź z obcymi, zobacz jak jedzą (a to różnica!), posłuchaj ich
    oryginalnego gwaru (Chłopaki: żaden z Was nie potrafi słowa po polsku, ale kocham
    Was, nawet jak mówicie w niezrozumiałym dla mnie języku) i zobaczyć jak się w ustach
    ruszają obce potrawy. Tutaj Niemcy są naprawdę oryginalni. Biorę kotleta, bo wygląda
    na mięsnego, na schabowego. Siadam przy stole, kroję go a tam w środku: zero mięsa
    w wyłącznie groszek i marchewka. Byłem w szoku! Potem jeszcze nie raz przyszło mi
    się przekonać, że jednak pozory mylą. Tak samo było z kalafiorem, który był zareklamowany
    w Mensie dużą fiszką jako „polski kalafior”. No to go biorę, ciesząc się że po pół
    roku bycia za granicą wreszcie jest do wszamania jakieś polskie żarło. A tu co się
    okazuje? Niemcy nie wiedzą jak się przyrządza kalafiora. I to na bank! Trudno, mają
    ode mnie za to minusa. Ale zapulsowali sobie u mnie wieloma innymi potrawami. Codziennie
    można było się delektować innym jedzeniem. Diametralnie różnym od polskiego. Zawsze
    dokonywałem wyboru na podstawie obserwacji. Muszę zobaczyć kolor i kształt, a dopiero
    potem decyduję. Sytuacja ta spowodowana była dwoma czynnikami: po pierwsze niemieckimi
    nazwami, których na początku nijak nie dało się zrozumieć, a po drugie koślawym
    charakterem pisma miłej pani kasjerki, która wypisywała Menu na tablicy przy wejściu.
    Dopiero po jakimś czasie operowałem niemieckimi nazwami. Raz się mnie kasjerka spytała
    o polski odpowiednik, tego co akurat wziąłem podwójnie. Mówię że: „Naleśniki”. Nie
    była w stanie powtórzyć.
    <br />
    <br />
    <strong>Bary i restauracje</strong>
    <br />
    Jest ich wybór. Kuszą zwłaszcza nocną porą, zwłaszcza, gdy ma się u boku kompankę,
    której można coś zaserwować. Od jedzenia, po mocne i smaczne trunki. Uwaga: czasem
    przepyszne lody z gorącymi malinami potrafią mieć gorzki smak. Nie pytajcie mnie
    dlaczego. Innym razem Mojito z lodem miewa smak gorącej satysfakcji. Nie pytajcie
    mnie dlaczego. To moja osobista jazda zależna w tamtym czasie od baaaaaaaardzo wielu
    czynników!
    <br />
    <br />
    <strong>Znajomości</strong>
    <br />
    Dzięki Schmalkalden mam teraz kontakt z ludźmi niemal z całego świata. Od początku
    nie spodziewałem się tak wielu nowych znajomych. Ale specjalnie byłem wcześniej,
    żeby ze wszystkimi się zakumulować i wywrócić świat o 360 stopni. Generalny plan
    pozostał niezmieniony, bo nie dałem się uwikłać w nic głębszego. Na szczęście. Oprócz
    tego dodam, że prawdziwa Przyjaźń cenniejsza jest od złota i platyny całego świata.
    Wierzcie mi. Uświadomiłem sobie to w momencie, gdy ze szczęścia zapiałem jak kogut
    przy grillu. Pierwszy raz od bardzo dawna! Dzięki Przyjaciele za te wspólne imprezy.
    Gdziekolwiek na świecie los nas porozrzuca, zawsze będę z wielką nostalgią wspominał
    nasze wspólne chwile.
    <br />
    <br />
    <strong>Piwa</strong>
    <br />
    Dla lubujących się zatapiać smutki (i nie tylko) w „chmielowej zupie” wybór tu olbrzymi.
    Przy tym niesamowicie pomocny patent z butelkami na Pfanty, których po wypiciu trunku
    po prostu nie opłaca się wyrzucać. Mam też swój ulubiony typ piwa w butelce zamykanej
    za pomocą metalowej sprzączki na porcelanowy zacisk z uszczelką. Oj, będę pamiętał
    jego smak. Zwłaszcza, że w Polsce piwa nie piję prawie w ogóle. (Bo i po co?) No,
    chyba, ze jestem na imprezie z Przyjaciółmi!
    <br />
    <br />
    <strong>Polacy</strong>
    <br />
    Nie poczuwam się do obowiązku podtrzymywania tak zwanej „polskiej tradycji” względnie
    picia alkoholu i utrzymania stałych, szablonowych zachowań. A już tym bardziej ślepego
    uprzedzenia do Niemców. To nie moja kultura. Uważam, że za granicę jedzie się poszerzać
    horyzonty, a nie utrwalać stare przyzwyczajenia. Być może faktu tego nie rozumieli
    Polacy, z którymi przyszło mi obcować. Nie obchodzi mnie to. Ale z nas wszystkich
    to ja zachowałem najwięcej odwagi w poznawaniu nowych ludzi i podpatrywaniu ich
    zachowań. Nikt temu nie zaprzeczy. Nawet raz usłyszałem: „Łukasz, tu Cię każdy zna”.
    I to prawda. A marną imprezą w stylu polskie: „wypij – nalej – wypij” nie należy
    się przejmować. Należy ją ominąć i iść na inną. Wszak Schmalaklden oferuje ich tak
    wiele, że nie warto się przymuszać.
    <br />
    A jeśli chodzi o humor? Dla ludzi, którzy na pamięć uczą się „Symetrii”, tylko po
    to, by mieć na jaki temat otworzyć usta sprawa zrozumienia czegokolwiek innego jest
    kwestią trudną. A dodatkowo, gdy ktoś chce zrobić coś kreatywnie, na nowo, w inny
    sposób. To jest wyróżnik. Zresztą jeśli chodzi o humor to uważam, że są różne jego
    poziomy. Gardzę tanią jego odmianą. Dla mnie musi to być na naprawdę wysokim poziomie.
    Nie rozumiesz, tak mi przykro:). Hej, ja nawet swojego numeru komórki nie pamiętam!
    <br />
    <br />
    <strong>Język angielski</strong>
    <br />
    Jeśli ktoś Wam poleca: „Uczcie się go!”, to ma w tym dużo racji. Nie obchodzi mnie
    utrzymywanie polskiego schematu typu: „jestem zamknięty na wszelkie doświadczenia
    i Niemcowi nigdy nie podam ręki, bo to wróg”. Przyznaję, że proroctwo zabrał ze
    sobą pewien wulgarny pan na literę „ch”. W praktyce wyszło, że angielski jest moim
    drugim językiem, tzw. „second language”. W praktyce po angielsku mogę wyrażać siebie
    lepiej niż po polsku. Mogę mówić o moich uczuciach, a otoczenie nie tylko mnie rozumie
    ale przede wszystkim akceptuje i szanuje. Powiem tylko tyle: nie ważne w jakim języku,
    tylko z kim rozmawiasz.
    <br />
    <br />
    <strong>Jedzenie, ogólnie pojmowane jako paliwo (w tym słodycze)</strong>
    <br />
    Moja rada dla tych, którzy lubią słodycze. Nie brać ich ze sobą z Polski. W Niemczech
    jest ich dostateczny wybór. Dla przykładu podam tu kwadratową czekoladę, która przywędrowała
    też do Polski, a produkowana tam jest w najprzeróżniejszych smakach i z wieloma
    dodatkami. Generalnie mi w Niemczech nie starczyło czasu, aby spróbować wszystkiego
    z półek sklepowych co zwane słodyczami. Nie raz zdarzało się zjeść tabliczkę czekolady
    na raz. Ale wszystko było potrzebne, aby doszukać się smaku i zobaczyć, czy do produkcji
    jest używane więcej margaryny, czy więcej składników bardziej „szlachetnych”. Smak
    mam bardzo wyczulony. Raz kupiłem cukierki, ponieważ spodobało mi się opakowanie.
    Jem i mówię do kolegi: „Zobacz, smakują jak polskie &gt;&gt;Krówki&lt;&lt;”, on
    bierze jedną do ust, czyta uważnie pakowanie i mówi: „Patrz, miałeś rację są produkowane
    w Polsce”.
    <br />
    Ogólnie rzecz biorąc wrzucałem w siebie wszystko co możliwe, po to by przekonać
    się co ma jaki smak. Poznać jak najwięcej. Myślę, że nie ma się tu co dużo rozpisywać
    &gt; przyjedź – zobacz jak jest.
    <br />
    <br />
    <strong>Niemiecki kraj</strong>
    <br />
    Gdy jesteś na miejscu przez rok, skuś się i podziwiaj jego uroki. Zrób sobie kilka
    wycieczek, ale w takiej dawce, by nie przeszkodziło Ci to w studiowaniu.... i imprezowaniu.
    <br />
    <br />
    <strong>Turyngia</strong>
    <br />
    Wielu mogłoby narzekać, że nasza Uczelnia ma podpisaną umowę partnerską z placówką
    akurat w tym kraju związkowym. To błąd. Jeśli chcesz zwiedzać całe Niemcy jest to
    dobry punkt wypadowy. Zdaję sobie sprawę, że obszar ten leżał niegdyś po wschodniej
    stronie sławnego Muru Berlińskiego, jednak jest to dobry powód by tam być i ocenić
    jak te małe miasteczka się rozwinęły... choćby w porównaniu do Polski. Atrakcji
    jest tu wiele, dla tych którzy oczy mają szeroko otwarte. Ja sam wyruszałem potajemnie
    na niejedną eskapadę, by zwiedzić okolicę. Wbrew pozorom zwiedzanie samemu ma swój
    urok. Oto przykład, że każdy kraj związkowy tętni własnym życiem i pokazuje inną
    kulturę. Miejsc można wymieniać na pęczki. A naprawdę zajarałem się tematem, gdy
    zobaczyłem w punkcie turystycznym pocztówkę z wymalowanymi atrakcjami. Dlatego ważne
    jest zaglądanie w każdy zakamarek, bo nigdy nie wiesz co się w nim czai. Wyobraźcie
    sobie, że pewnego dnia przechadzając się po Meiningen (miałem już zrobione dwie
    karty zdjęć) spotkałem... Andreę z Argentyny. To dziewczyna którą poznałem na Krótkim
    Niemieckim Kursie w wakacje. Rok po tym wydarzeniu, a tu dwoje ludzi z różnych krajów
    spotyka się razem w zupełnie innym miejscu. Uberraschung na maksa! Od razu ją uściskałem
    i ucałowałem, a dzięki temu spotkaniu na nowo mamy kontakt.
    <br />
    <br />
    <strong>Drezno</strong>
    <br />
    Fachhochschule zorganizowała nam wycieczkę do tego pięknego miasta. Dziś z przepychem
    odbudowanego po zniszczeniach wojennych. Jedni poszli się napić, inni spali przez
    pół dnia po nocnej imprezie, jeszcze inni chodzili po sklepach z ciuchami – a Lukas
    przeszedł całe Drezno na stopach w rytm muzyki z MP-trójki. To jest dopiero wolność
    i przygoda: jednego dnia siedzisz z Polakami w sochaczewskiej Uczelni, drugiego
    dnia na wykładzie w innym kraju z ludźmi z całego świata, a trzeciego chodzisz sobie
    tam gdzie chcesz słuchając muzyki, jaka Cię kołysze, a ciepły wiatr delikatnie muska
    Twoje policzki...
    <br />
    Na odnotowanie zasługuje fakt, że dnia tego odwiedziłem 12 (słownie: dwanaście)
    muzeów. Drezno to państwo w państwie. Nie bez powodu miasto to jest nazywane „Skarbcem
    Niemiec”. Można się tu też natknąć na eksponaty związane z polską historią. Wypatrzyłem
    je bez problemów. W centrum stoi wielki pomnik Augusta Mocnego (August der Starke),
    polskiego króla, elektora Saksonii urodzonego w tym mieście. Cóż tu mówić więcej.
    Trzeba się przejść po tym mieście, wczuć w jego klimat łączący w całość zabytki,
    nowoczesność i sporą dawkę zieleni. Gdy jeszcze raz odwiedzę Drezno wykupię pozwolenie
    na fotografowanie i wszystkie ich skarby wywiozę na zdjęciach. Podejrzewam, że wszyscy
    scenografowie &nbsp; rysownicy historyczni odwiedzili zbrojownię. Bo jeśli chodzi
    o broń białą to jest tam po prostu wszystko. O muzeach można mówić godzinami. Poza
    wspomnianymi skarbami pokazującymi najwyższy kunszt złotników można się w tym mieście
    natknąć na eksponaty zgoła odmienne. Jedno z muzeów na uboczu miało osobliwy charakter.
    Do wnętrza prowadził mostek pod którym płynęła rzeka ze złotych monet, na ścianach
    wisiały żubrze głowy, w gablotach natknąć się można było na wszelakie zabawki. To
    doprawdy dziwne miejsce zamknęło moją muzealną wędrówkę po zakątku nad Łabą. A następnego
    dnia zwiedziliśmy zamek Pillnitz z dość pokaźnym parkiem, po którym można przechadzać
    się godzinami (najlepiej z wybranką serca). Coś niesamowitego! I tak jeszcze dla
    formalności dodam, że to tu padło w moją stronę polskie zdziwione pytanie: „Łukasz,
    ty masz jeszcze siłę?!”.
    <br />
    <br />
    <strong>Berlin</strong>
    <br />
    Stolica europejska. Stolica Niemiec. Wielkie miasto. Potężna aglomeracja miejscami
    wyglądającą jak slums, śmietnik, miejscami jak miasto drapaczy chmur, szerokich
    ulic, wielkich interesów. Miejscami też akcentowana jako miasto ze słynnym Checkpoint
    Charcie i fragmentami „Muru”, pozostawionymi na, by pokazać jak strasznie Niemcy
    cierpieli. Nazw można mnożyć setki. Jak kojarzy Wam się Berlin – sami wiecie najlepiej.
    Jak nie macie skojarzeń, to wiadomo: albo książki, albo Internet. Dla mnie jest
    to miasto, które miałem przyjemność zwiedzać z przyjaciółmi z Turcji. Dla nich wycieczka
    była jeszcze bardziej egzotyczna niż dla mnie. I jeszcze jeden rzut oka na Berlin
    ze wszystkich stron świata z Sehenturm. Niezapomniane chwile! Po Berlinie był Poczdam
    z majestatycznym Sanssouci, czyli pałacowo-parkowym kompleksem „bez zmartwień”.
    Może i bez zmartwień, gdy masz wystarczająco dużo czasu by je całe zwiedzić. Godzina
    to zdecydowanie za mało! Dla ciekawostki powiem, że ze sklepiku wymiotłem wszystko
    co było możliwe. Płyta DVD z filmem okazała, że warto tu wrócić letnią porą, gdy
    wszystkie rośliny wystawione są na zewnątrz ogrodu; po to by zacząć zwiedzanie od
    komnat pałacu. Komnat pełnych przepychu.
    <br />
    <br />
    <strong>Bawaria</strong>
    <br />
    Bardzo wielu Internationali kojarzyło kraj Niemiecki przez pryzmat tego kraju związkowego:
    Oktoberfest, pieczone kiełbaski (ale inne od Thuringen Rostbratwurst), wielkie kufle
    piwa, i charakterystyczny zielony strój Szwaba z rajtuzami i piórkiem w kapeluszu.
    Widziałem tutaj perłę Niemiec. Najpiękniejsze miejsce jakie dane mi było zobaczyć
    podczas mojego krótkiego 24-letniego żywota. A raczej powinienem był napisać: dwa
    miejsca, choć oddalone od siebie kilkanaście minut szybkiego marszu. Mowa tu o dwóch
    zamkach: Neuswanstein i Hohenschwangau. Pierwszy z zamków może wydać się Wam znany
    z logo Disneya. We wnętrzu każdy centymetr kwadratowy tych budowli jest artystycznie
    zagospodarowany. Szkoda, że nie można robić tam zdjęć. WIEKLA szkoda! Okolica też
    ładna, pokazująca majestat gór. Wszystko w białej, zimowej szacie. Szron pokrywający
    drzewa robi dodatkowe wrażenie. Ja chcę tam jeszcze raz! A zamki zobaczcie sami;
    tylko koniecznie w środku też, a nie tylko z zewnątrz. Do tego aparat słuchowy z
    polskim nagraniem (abstrahując od wszystkiego: dwie fabryki pieniędzy). Schwangau
    – czekaj na mnie, bo na pewno do Ciebie wrócę. Obiecuję!
    <br />
    Już urokliwe Ulm z wysoką na 161 i pół metra katedrą nie zrobiło na mnie większego
    wrażenia. Mimo, iż jest to najwyższa budowla sakralna w skali całego świata. Byłem
    wciąż jeszcze zafascynowany precjozami z Neuschwanstein.
    <br />
    <br />
    <strong>Basen, Schwimmbad, Swimming pool</strong>
    <br />
    Położony jest zaraz za terenem campusu. Odkryty. W upalnym okresie jest w nim trudno
    pływać – roi się tam bowiem od ludzi w wodzie, a i na trawniku również trudno jest
    wtedy rozłożyć koc. Dostępna pięciometrowa skocznia, która dostarcza prawdziwej
    frajdy skoków. Sam korzystałem. Polecam!
    <br />
    Mówiąc o basenie należy wspomnieć o pięknych młodych paniach, które zażywają tam
    kąpieli wodnych i słonecznych eksponując swoje piękne ciała. To tutaj zaczęła się
    moja znajomość z Karlą, kobietą tak egzotyczną, że niejeden by przy niej spękał.
    Do tego otwartą i wytatuowaną (z tyłu). A co do innych kobiet. Nie wiem.... zazwyczaj
    pływa się bez okularów, prawda?
    <br />
    <br />
    <strong>Mexican Night</strong>
    <br />
    Jeśli macie „dostęp” do Meksykanów, to poproście ich o zrobienie imprezy. Myśmy
    mieli taką sytuację, kiedy Jorge i Fabian po „Meksikan Party” w Studenckim Clubie
    byli zniesmaczeni: nie-meksykańską muzyką i nie-meksykańską tequilą (zresztą nazwali
    trunek serwowany w Clubie „shitem”, tak samo jak samą imprezę) i zdecydowali zrobić
    własną, prawdziwą meksykańską imprezę z meksykańską muzyką i tequilą. W kuchni powiesili
    swoją zielono-biało-czerwoną flagę z orłem na kaktusie zajadającym węża. Impreza
    była wyborna, tak samo jak specjalne oryginalne jedzenie, które przyrządzili na
    tę okoliczność (jeszcze nie jadłem potrawy, która by tak syto wypełniała żołądek).
    A Tequila pita była wraz z przyjaciółmi w iście meksykański sposób: z solą i zakąszeniem
    cytryny oraz specjalnym obrządkiem. Co tu dużo mówić – dorwijcie ludzi z Meksyku
    i sami się przekonajcie.
    <br />
    <br />
    <strong>Piłka nożna</strong>
    <br />
    Osobiście nie jestem wielkim zwolennikiem piłki nożnej. To mało. Ale pozwólcie,
    że nie będę w miejscu tym wygłaszał moich poglądów związanych z tym sportem. Jednak
    na mój pobyt w Niemczech złożył się pewien szczególny czas dla tego sportu. Były
    nimi mistrzostwa europy. Nie kręciło mnie oglądanie meczu Polakami, z których każdy
    jeden pojedynczo uważał się za niekwestionowaną encyklopedię wiedzy o tym sporcie
    oraz alfę i omegę przepowiedni piłkarskich, przy okazji nienawidząc Niemców i życząc
    im rychłej przegranej. Ja natomiast wybrałem się, aby obejrzeć mecz wraz z Niemcami.
    I to co zobaczyłem przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Wspominałem już wyżej
    o tym jak niemieccy obywatele zachowywali się na imprezach stojąc z kuflem piwa
    przez całą noc pod ścianą. Byłem przekonany, że i tak będzie wyglądała sytuacja
    podczas meczu. Jednak byłem w wielkim błędzie. Okazało się, że sytuacja przeszła
    moje najśmielsze oczekiwania! Cała wielka aula, od górnej jej części aż po brzegi
    dołu wypełniona była ludźmi. Wszędzie wrzawa, bo Niemcy zdążyły już awansować wysoko.
    Grali wtedy z Austrią. Co chwilę skandowali nazwisko: „Lukas Podolski”, albo z jednego
    końca sali na drugi krzyczeli w dźwięk znanego tonu unosząc charakterystycznie dłoń:
    „Dojcz---land! Dojcz---land!”. To było coś. I finał gdy zbliżała się ostatnia minuta
    gry. Ogólna radość, sala drżała w posadach. Zostałem naładowany pozytywną energią
    od czubka głowy aż po palce stóp! To było coś niezapomnianego. Nie przypuszczałem,
    że Niemcy potrafią się w ogóle tak dobrze bawić! Jak strzała strzały pognałem do
    Polaków, by podzielić się z nimi świeżym entuzjazmem i radością ze wspaniałego widowiska
    (nie tylko na ekranie, ale przede wszystkim na sali)... a zobaczyłem co? Twarze
    smutne, jakby na stypie, oczy spuszczone w dół, ruchy powolne, pełne rezygnacji
    i słowa: „Łukasz, jak możesz w tym momencie się cieszyć?”. Dziwne. Ale przecież
    sami wybrali siedzenie w pokoju przed malusieńkim telewizorkiem. Kolejnym etapem
    rozgrywek był finał Niemiec o mistrzostwo europy. Na tę okoliczność Duża Aula w
    Budynku H została zamknięta... ponieważ cały mecz przeniesiono do centrum miasta.
    Tam na wielkim telebimie można było oglądać zmagania Niemców z obcą drużyną. I od
    razu wielkim tłumie można było wypatrzeć, albo usłyszeć Polaków – to oni, jako nieliczni,
    cieszyli się gdy Niemcy dostawali gola. Potem zaś gdy Niemcy wracali ze spuszczonymi
    głowami do domów (dosłownie) tylko Polacy chodzili z uśmiechami na twarzy.
    <br />
    <br />
    <strong>Koordynator i Uczelnia w Sochaczewie</strong>
    <br />
    Tu poprzeczka jest postawiona wysoko. Albo może sam ją sobie wysoko postawiłem.
    Po prostu wyszedłem z założenia, że jeśli ktoś wysyła mnie na zagraniczny wyjazd
    i daje mi do ręki pieniądze na to przeznaczone, liczy i stawia na mnie, to powinienem
    spełnić Jego oczekiwania. Prócz tego pomyślałem, że ludzie którzy mnie wysyłają
    za granicę oczekują ode mnie, że zdobędę nie tylko wiedzę książkową i tę wyniesioną
    z wykładów; lecz poszerzę swoje horyzonty wiedzy także na innych, nawet bardziej
    osobistych płaszczyznach. Z dumą przywiozłem ze sobą komplet punktów, a pewność
    siebie zwiększał jeszcze fakt, że jest ich więcej niż w ogóle potrzeba. Nie mogłem
    sobie pozwolić, by wrócić do Sochaczewskiej Uczelni i z opuszczoną głową przyznać,
    ze nie zdobyłem wszystkich punktów do których zobowiązywała mnie podpisana umowa.
    Przyjeżdżam do Polski i mogę swojemu Koordynatorowi do spraw Programu Erasmus prosto
    spojrzeć w oczy i śmiało rozmawiać dzieląc z nim radość z zagranicznych studiów.
    I pokazując mu swoje osiągnięcia w nauce powiedzieć, że było WARTO. Że cały trud
    nie poszedł na marne. Wierzcie mi, że zdobycie przynajmniej 30 ECTS to nie bułka
    z masłem, zwłaszcza gdy się bywa na wszelkich możliwych imprezach i jeszcze samemu
    wymyśla własne. To jest wyczyn! Cieszę się, że to moja ciężka praca i mój własny
    upór, oraz umiejętność wyznaczania sobie granic przyniosły mi sukces. Że codziennie
    gdy wstanę i spojrzę w lustro będę patrzył w swoje oczy bez obaw. I każdego dnia
    to wspomnę, gdy będę obmyślał nowe plany na przyszłość. Wspomnę jak ciężka była
    droga – nawet w SM – bo o wszystkim tu pisać nie mam zamiaru. A świadomość, że bez
    kombinacji i ściem zaliczyłem pomyślnie oba semestry w obcym języku, na obcym groundzie
    i z obcymi ludźmi będzie dodawała sił.
    <br />
    A jeśli chodzi o naszą Uczelnią w Sochaczewie to niech za słowa porównania posłuży
    tu wypowiedź jednego z Polaków, który po tym jak się dowiedział w jaki sposób niektóre
    sprawy wyglądają u nas w Uczelni powiedział: „Bo widzisz Łukasz, Twoja szkoła ma
    przynajmniej jakąś wizję. Tam ją muszą prowadzić ludzie, którzy czują jakąś misję,
    nie to co u nas...” i opisał mi warunki panujące w jego uczelni, zarówno lokalowe
    jak i zaliczeniowo-dydaktyczne. Oj, można czasem odnieść wrażenie, że Uczelnia o
    której kilku smarkaczy w Sochaczewie mówi złe rzeczy i wystawia złą markę przoduje
    w niektórych dziedzinach i funkcjonalnościach w kraju. A dodatkowo na tym tle Koordynator
    nie jest jakąś anonimową osobą, której twarzy nawet nie znam i która nie przykłada
    uwagi do swojej pracy. U nas w Sochaczewie jest porządek i są za niego odpowiedzialni
    określeni konkretni ludzie. Kropka.
    <br />
    <br />
    <strong>Po powrocie</strong>
    <br />
    Nie od dzisiaj wszyscy wiedzą, że Łukasz Kuciński lubi pisać. Gdy wróciłem z kraju
    odebrałem wszystkie 651 maili, które różne osoby do mnie przysłały. Gdy przemnożymy
    to przez dwa lub trzy będziemy mieli przybliżoną ilość napisanych przeze mnie wiadomości.
    <br />
    Pierwszą rzeczą po powrocie do kraju była impreza. Potem następna i następna. Ponadto
    zdarzyło mi się dostawienie ostatniej kropki w Licencjacie. A potem start studiów
    magisterskich i rozesłanie 220 maili do znajomych z całego świata.
    <br />
    <br />
    <strong>Epilog</strong>
    <br />
    Suplement do mojej Pracy Licencjackiej pod tytułem: „Erasmusi Dwa” to tak naprawdę
    czubek góry lodowej w opisywaniu tego wszystkiego, co działo się podczas mojego
    wyjazdu w ramach Programu Erasmus. To tylko zajawka, tego jak szybko można żyć i
    zdobywać doświadczenie. Jest jeszcze wiele do opowiedzenia!
    <br />
    O Schmalkalden mógłbym napisać całą książkę. Nadzianą gęsto fotografiami, w taki
    sam sposób w jaki nadziewa się ciasto rodzynkami, aby było smaczniejsze. Cieszę
    się, że przedłużeniem tej przygody, którą przeżyłem w Schmalkalden była moja Praca
    Licencjacka.
    <br />
    W tym miejscu pozdrawiam wszystkich, których spotkałem na mojej drodze w „Mieście
    Uczelni”.
    <br />
    <strong>Schmalkalden – I will never forget you!</strong>
    <br />
    <br />
    podpisano:
    <br />
    Łukasz Kuciński
    <br />
    Lukas, the Photograph
    <br />
    Król Parkietu
    <br />
    Lukas, el Diavolo
    <br />
    (Niższy) Książę Schmalkalden
    <br />
    Bofzin-Stańczyk
    <br />
    Baronet Słowa<span class="smText"><br />
    </span>

</body>
</html>
�